شیرین اقبال. آب به عنوان شاهد خاموش (برای انتشار) در چشم‌انداز هنری که اغلب با مواد صنعتی، چیدمان‌های بزرگ و روایت‌های پرطمطراق گیج شده است، شیرین اقبال آبرنگ را طوری انتخاب می‌کند که گویی لحن صدای متفاوتی را انتخاب می‌کند: نه زمزمه، بلکه آن وضوح آرامی که تنها زمانی پدیدار می‌شود که فرد مایل به گوش دادن واقعی باشد. آثار او، که بین ایران و ایتالیا معلق هستند، بیشتر از آنکه جغرافیای جغرافیایی را تداعی کنند، احساسی هستند، جایی که هر حجاب ردپایی از اندیشه‌ای به نظر می‌رسد که بدون تمایل به تحمیل خود شکل می‌گیرد. نقاشی او از سبکی، اما نه بی‌اهمیتی، رونق می‌گیرد. آب، در دست او، به نوعی لنز احساسی تبدیل می‌شود: گسترش می‌یابد، محو می‌شود، آشکار می‌شود. عنصری است که کاملاً از هنرمند اطاعت نمی‌کند و دقیقاً در این رابطه دو طرفه است که کیفیت شاعرانه تصاویر تولید می‌شود. رنگ‌ها مانند خاطراتی که دوباره ظاهر می‌شوند، حل می‌شوند، گاهی واضح، گاهی مردد. ورق کاغذ پس‌زمینه نیست، بلکه یک قلمرو است؛ جایی که رنگ سفید نمایانگر خلأ نیست، بلکه نمایانگر فوریتی مهار شده است. شیرین به نسلی از هنرمندان مهاجر تعلق دارد که هویت را نه به عنوان یک پرچم و نه به عنوان یک دسته بندی برای نمایش به عنوان بلیط ورود به شبکه های جهانی، بلکه به عنوان منبعی از حساسیت می سازند. بازتابی دور از مینیاتورهای ایرانی وجود دارد، اما بدون وقار زینتی آنها؛ طنینی از سنت آبرنگ غربی، اما عاری از خودکاری های تصویری آن. در این میان، صدای او، دقیق و مستقل، نهفته است که ترجیح می دهد به جای تأیید، پیشنهاد دهد. با این حال، این ظرافت را نباید با شکنندگی اشتباه گرفت. اگر بخواهیم چیزی بگوییم، این یک عمل عمدی است: چشم پوشی از هیاهوی بصری برای پرورش شدتی پنهان. آثار او زمان می طلبند، نزدیکی خاموش را می طلبند و در عوض، بافتی احساسی ارائه می دهند که همچنان در درون بیننده عمل می کند. در عصری که ادعا می شود وسیع و پر سر و صدا است، شیرین اقبال تصمیم می گیرد دقیق باشد. آثار او مانند تجلیات رنگی کوتاهی هستند که به دنبال شوکه کردن نیستند، بلکه به دنبال تحمل هستند. و در این کار موفق می شوند. ماسیمو جیوچا منتقد و کیوریتور آرتئاپورته